Veel ouders herkennen dit vast wel als een innerlijke spagaat.
Aan de ene kant wil je je kind de ruimte geven, begrip tonen, er echt voor hem of haar zijn.
Aan de andere kant voel je dat er grenzen nodig zijn.
En ergens daar tussenin leeft de angst:
"Word ik te streng of juist te toegeeflijk?"
Maar...grenzen stellen hoeft niet te maken te hebben met hardheid.
Integendeel!
De meeste veilige grenzen worden vaak gesteld vanuit zachtheid.
Waarom grenzen juist veiligheid geven?
Voor een kind zijn grenzen geen afwijzing.
Grenzen zijn juist een oriëntatiepunt.
Grenzen helpen een kind voelen:
Zonder grenzen kan een kind zich onveilig voelen, ook al lijkt het aan de buitenkant vrij in doen en laten.
Grenzen zijn eigenlijk:
" Ik ben hier, ik zie je en.... ik ben bij je."
Het verschil tussen een harde of een stevige grens.
Het aangeven van harde grenzen komt vaak voort vanuit spanning, vermoeidheid en/of het gevoel dat je de controle verliest. De grens kan daardoor soms ook onduidelijk of vaag zijn voor een kind omdat het een grens is die niet consequent hetzelfde is.
Wanneer je een stevige grens aangeeft komt dit vaak van binnenuit. De grens is helder en deel je vanuit rust.
Je hoeft je stem niet te verhogen in volume om duidelijk te zijn.
Kinderen voelen jouw innerlijke staat feilloos aan.
Een zachte, duidelijke grens kan bijvoorbeeld zijn"
" Ik zie dat je boos bent. En...ik laat niet toe dat je slaat."
Niet afwijzend maar wel helder.
Grenzen beginnen bij mezelf...jezelf:-)...
Kinderen voelen niet alleen de woorden die je spreekt.
Ze voelen vooral wat er onder ligt.
Wanneer ik verbonden ben met mijn eigen grens, hoef ik hem niet hard te maken.
Wanneer ik de grens voel hoef ik hem niet hard te maken naar een kind.
Een grens die je voelt, draagt zichzelf.
Dat vraagt dus van onszelf dat we eerst bij onszelf naar binnen gaan.
☀️ Wat voel ik?
☀️ Wat klopt voor mij?
☀️ Wat wil ik hiermee beschermen?
Van daaruit ontstaat natuurlijke stevigheid en voelt een kind ook dat het klopt. Wat niet wil zeggen dat het die grens altijd meteen gemakkelijk kan accepteren.
Zeker wanneer je als ouder steeds meer vanuit zachtheid duidelijke grenzen aan geeft, waar je dat eerder niet deed, is dat voor een kind natuurlijk even wennen.
Geef je kind daarvoor ook de ruimte en...ga niet twijfelen aan je eigen grens.
Een zachte manier om grenzen te stellen...
Je kunt deze drie stappen gebruiken:
1. Erken wat er is...
" Ik zie dat je dit heel erg graag wilt."
2. Benoem de grens...
" En....(adem in en uit) het antwoord is nee!"
3. Blijf aanwezig...ook als emotie komt want...die mag er zijn.
Je kind hoeft het niet meteen fijn te vinden of te accepteren. het mag nog leren om om te gaan met grenzen.
Maar je kind mag wel voelen dat jij, no matter what, in de nabijheid blijft.
Bijvoorbeeld:
Een jong kind dat wil slaan wanneer het boos is, kan zichzelf nog niet stoppen. wanneer jij rustig zegt:"Ik sta het niet toe dat je slaat"' leen jij als het ware jouw zenuwstelsel en jouw begrenzing aan jouw kind.
Na vele herhalingen ontstaat er uiteindelijk een innerlijke stem in het kind zelf die zegt:
"Ik ben boos...maar ik hoef niet te slaan."
En dat is wat veiligheid geeft en waarmee je een kind leert hoe het zichzelf kan gaan leren dragen en reguleren op momenten dat emoties ook ruimte vragen.
Grenzen zijn een vorm van liefde...
Niet omdat ze beperken, maar omdat ze beschermen.
Ze helpen een kind, stap voor stap, zichzelf te leren dragen want wanneer jij als ouder rustig en duidelijk een grens stelt, gebeurt er innerlijk ook iets met je kind:
☀️ Er is veiligheid, iemand bewaakt mijn veilige bedding.
☀️ Een kind hoeft niet alles zelf te overzien en te dragen en kan dat ook nog niet.
☀️ Er ontstaat een gevoel van houvast en oriëntatie
Voel je dat het soms zoeken is naar de balans tussen zachtheid en stevigheid m.b.t. het aangeven van grenzen?
Je bent van harte welkom wanneer je daar graag, in het contact met je kind(eren), meer duidelijkheid in wilt laten ontstaan.
